Przetrwali ponad 40 dni bez jedzenia

Na łamach naszego portalu mieliście już okazję przeczytać o Vesnie Vulović, która przeżyła upadek z wysokości 10 kilometrów, kobiecie, która sama na sobie wykonała cesarskie cięcie i innych wyjątkowo odważnych i mających dużo szczęścia osobach. Tym razem opowiemy Wam o sytuacji, która udowadnia, że bez jedzenia można przetrwać naprawdę przez bardzo długi czas. W tym konkretnym przypadku zbawienna okazała się... otyłość.

Zacznijmy jednak od początku. Był 4 luty 1963 roku. To miała być dla 21-letniej (w chwili katastrofy) Helen Klaben kolejna spokojna podróż. Tym razem młoda kobieta wyleciała z Fairbanks do Seattle. Za sterami maszyny zasiadł jednak nie zawodowy pilot, tylko amator. Dzięki temu dziewczyna miała zaoszczędzić znaczną ilość pieniędzy. Podczas lotu samolot natrafił na burzę śnieżną, która doprowadziła do tego, że spadł w bliżej nieokreślone rejony kanadyjskiego pustkowia. Bohaterowie naszego dzisiejszego artykułu doznali dość poważnych złamań, ale co najważniejsze, udało im się przeżyć. To jednak dopiero początek niesamowitej historii.

Ocaleni nie mieli bowiem możliwości wezwania pomocy, a zapasy żywności, jakie mieli ze sobą, wystarczyły zaledwie na tydzień. Nie można powiedzieć, że przez ten okres kobieta i pilot najadali się do syta. Do swojej dyspozycji mieli zaledwie:

• sześć puszek rybnych konserw (cztery z sardynkami i dwie z tuńczykiem),
• dwie puszki owoców w formie koktajlu,
• niewielką buteleczkę tabletek z witaminami.

Jak długo można głodować?

Historia pokazuje, że bez jedzenia da się naprawdę długo wytrzymać.

Kolejnym problem był mróz. Ten udało się jednak stosunkowo szybko rozwiązać. Za pomocą wykładziny i foteli udało im się na tyle uszczelnić kabinę, że lodowaty wiatr nie dostawał się do środka. Poza tym rozbitkowie dysponowali sporą ilością benzyny, która służyła im do rozpalania i podtrzymywania ognia. Najbardziej doskwierający był tak naprawdę tylko głód. Po tygodniu od momentu katastrofy wszystkie ich „posiłki” składały się wyłącznie z wody. To i zapasy tłuszczu (zarówno Klaben i pilot amator mieli sporą nadwagę) pozwoliło im przetrwać w takich warunkach aż przez 42 dni, licząc od dnia, w którym skończyły się im zapasy jedzenia. Po tym czasie nadszedł upragniony ratunek. Zupełny przypadek sprawił, że rozbity samolot rzucił się w oczy pilotowi innej maszyny.

Jeśli temat przetrwania w ekstremalnej sytuacji jest dla Was interesujący, polecamy obejrzeć dwa filmy. Pierwszym jest „Pogrzebany” z 2010 roku, a drugim znacznie młodszy obraz „127 godzin”. Szczególnie ciekawy zabieg zastosowano w przypadku tego pierwszego. Cała akcja obserwowana przez widza toczy się bowiem w ciasnej, drewnianej skrzyni. Mimo to emocji nie brakuje, a sam finał jest bardzo zaskakujący.